Mücadeleci Şiir 1-2 / Bir tür manifesto (mu) : "Susmak, kanıyla yazan şairin ihanet belgesidir."

Mustafa Celep yazmış... Tamamı şurda...

(...)
Şiire görev biçmenin tuzağına düşmek bizden uzak dursun. şiirin özündeki savaşkanlık-ideolojik söylemin kolaycılığı bir yana-epik duyuşu merkeze alan yeni bir söyleyişi, şiiri ve şiirin sesletildiği alana sorgulayıcı bir bakışı zorunlu kılıyor. Bu zorunluluk bir başka zorunluluğu içinde barındırıyor:"Estetik Merkezileşme" dediğim; dünyaya ve içinde vuku bulan olaylara kapalı olan şiirin, kendi içinde kurulu hükümranlığına itirazdan doğan çıkış arayışı. Bu aynı zamanda, fikrimce şiirin ‘yapılan bir şey’ olmadığının da hatırlatıcısıdır. Hüseyin Cöntürk’ün dediği gibi şairin bir dünya görüşüne sahip olmasını değil, ama yine de ‘dünyaya özel bir bakış’ının bulunması gerektiğini savunuyoruz. Cöntürk ,"şiir bölmesi(estetik bölme) diye yaşamdan ayrılmış bir bölme yoktur" derken yıllar öncesinden günümüz şiirindeki önemli bir soruna işaret ediyordu. Bu mücadelesiz olmaktır, bu sorumsuz olmaktır, bu şairin merkezileştiği estetiğinin esiri olmaktır. Bu ‘vaktin oğlu’ değil, gündelik olanın kurbanı olmak demektir. Bu, günü kurtarayım derken, şiiri etkisizleştirmekten başka bir şey değildir. Bunun varacağı yer, abartılı romantizm ve özsüz bir şiirdir. Bunun ulaşacağı menzil(ki bu yana yakıla varılan bir uğraktır) yaşayan insandan, yaşanan hayattan kopukluktur. Hayatın içinde dönenip duran bir edilgenlik, bir uzlaşma, bir düşülke yorumu, bir düşsellik, bir serap, bir pasiflik, bir yalıtılmadır.
(...)